ادمآی اطرافم منو ب سکوت دعوت میکنن :) منی که پر حرف بودم! هیجان داشتم! ساکت ترین شدم! حس میکنم ب هیچ جمعی به هیچ کسی تعلق ندارم هیچ جایی، جای من نیست! طبیعیه ک همیشه هستن کسایی ک دوستمون داشته باشن! مهم اینه الویت اول هیچ کس، هیچ جمعی نیستم! مامان حتی جز من سه تا بچه ی دیگه داره ک همیشه توجه ش معطوف ب اوناس! و خب ملالی نیست! اونا همیشه موقعیت های خاص تری داشتن! شرایط قابل توجه تری داشتن.... و خب قابل درکه! از من گذشته ک بخام خودخواه باشم! و این ی فرآینده بلند مدته! و من حس میکنم ک دیگ خوب نمیشم! که دیگ عادت کردم! ک دیگه ب سکوت علاقه مند شدم! که دیگه حرفی برای گفتن نمونده برام #لایف

و این قطعا منصفانه نیست! نه؟ :((((((( ادم تنهایی شدیدی احساس میکنه وقتی میفهمه در نهایت هیچکس تو تیمش نیست و به اندازه کافی خوب و کارآمد هم نیست ک حتی بتونن تحملش کنن یا مثلا سودی داشته باشه حتی :(( این جوری میشه که حق رو به دیگران میدهو خب این عمیقا قلبم رو جریحه دار میکنه :(وقتی هرچقدر چرتکه میندا